W latach 90 tych doszło do wybuchu skandalu związanego z ujawnieniem warunków pracy stosowanych w fabrykach lokalnych podwykonawców, którzy pracowali na zlecenie firmy Nike.

Odkryto, że w indonezyjskich fabrykach szyjących buty Nike dochodziło do łamania praw pracowniczych dotyczących warunków pracy, BHP oraz wynagrodzeń. Firma straciła na reputacji również dlatego, że w niektórych fabrykach buty Nike produkowane były przy udziale dzieci. Bardzo sławna stała się wówczas fotografia przedstawiająca małego, dziesięcioletniego chłopca z Pakistanu, który siedzi w brudnym pokoju i zszywa piłki Nike. W 1998 roku przyjęta została nowa polityka firmy dotycząca zatrudnienia, która definiowała minimalny wiek zatrudnienia, jakość zatrudnienia, programy edukacyjne, a także zakładająca stały monitoring fabryk.

Informacje na temat złych warunków pracy oraz wykorzystywania dzieci spowodowały spadek sprzedaży. W 1997 roku Mike Gitelson, który był pracownikiem socjalnym opiekującym się młodzieżą mieszkającą Bronxie, opowiedział swoim wychowankom o praktykach stosowanych przez firmę Nike. Powiedział im o tym, że buty Nike nie są produkowane w Stanach Zjednoczonych, co jest jedną z przyczyn, dlaczego ich rodzicom trudno znaleźć pracę. Wyprodukowanie jednej par butów kosztuje firmę Nike 5 dolarów, a pracownicy w Indonezji zarabiają tylko 2 dolary na dzień. Natomiast buty Nike sprzedawane są za 100-180 dolarów. Młodzież zaczęła wysyłać apele do szefa koncernu, aby oddał im pieniądze. Działania Gitelsona spowodowały także, że około 200 dzieci w wieku od jedenastu do trzynastu lat przybyło pod tzw. Nike Town, czyli hipermarket Nike w Nowym Jorku i rzuciło ochroniarzom pod nogi worki pełne zużytych butów sportowych. Trzynastoletnia dziewczynka pochodząca z Bronxu powiedziała do kamery „Nike, we made you, we’ll brake you” (Nike, my cię stworzyliśmy, my cię zniszczymy”).